Najnowsza generacja to dywersyfikacja jednostek napędowych 50 ccm. Mamy wybór pomiędzy silnikiem dwu i czterosuwowym. 4T zasilane są elektronicznym wtryskiem paliwa i chłodzone cieczą. Koniec z regulacją gaźników, ssaniem, przegrzewaniem i nieoptymalnym składem mieszanki. Yamaha wyposażona jest w cyfrową deskę rozdzielczą – wygląda wręcz imponująco.

Nade wszystko jakość. Yamaha przez lata zdołała wypracować sobie wizerunek niezawodnej i żywotnej marki pojazdów miejskich. Neos to świetna opcja dla tych, którzy chcą kupić skuter stylowy, tani w eksploatacji i niemal wieczny.

Cena? Nieco ponad 7000 PLN. To chyba dobra kwota jak za jednoślad tej marki i tej jakości. Warto?

Fot.: Yamaha Global

Wystarczyło wyciąc z wydechu zawirowywacz spalin i wywalic pierścień blokuący wariator – wskazuje Artur – autor filmu ukazującego przyśpieszenie i prędkość maksymalną Yamaha Aerox. Czy można to nazwać tuningiem skutera? Być może jest to sformułowanie na wyrost, ale najważniejsze, że daje wymierne efekty jeśli chodzi o wydajność silnika i emocje jakie budzi jazda.

Fot.: Yamaha Motor

Fot.: Yamaha Motor

Na początek sprecyzujmy jaki to ma być motocykl. W myśl powyższego akapitu ma to byś sprzęt względnie tani, a jednocześnie dobrze by było, gdyby był nowy lub używany, ale nie starszy niż pięć lat. Pojemności silnika powinna wynosić 250ccm lub niewiele więcej… i to w gruncie wszystko. Skąd takie wymagania? Nowy lub młody motocykl daje nam niejaką gwarancję, że nie będziemy musieli na ” dzień dobry” zrobić duży serwis za kilka tysięcy złotych. Poza tym bieżąca eksploatacja nie może być zbyt kosztowna, wymiana opon i napędu co sezon nie wchodzi w grę, a wizyty na stacji benzynowej nie mogą bić po kieszeni. Moc ma być wystarczająca do dynamicznej jazdy, z prędkością maksymalną poniżej 200km/h. Sprzęt ma służyć do codziennej jazdy oraz do wyjazdów poza miasto, żadne szaleństwa nie wchodzą w grę. Zapotrzebowanie na paliwo powinno wynosić ok 4L lub trochę powyżej. Dzisiejsze 250-tki spełniają chyba wszystkie powyższe kryteria, a myśląc o motocyklu na kilka lat możemy śmiało pomyśleć o kupnie nowego egzemplarza. Jeżeli zaciekawiliśmy Cię tematyką małych motocykli to poniżej znajdziesz najciekawsze propozycje, które można kupić zarówno jako nowe, jak i na rynku wtórnym.

Kawasaki Ninja 250R – najmniejsza Ninja, choć według niektórych nie zasłużyła na tą kultową nazwę i zielony kolor to bardzo dobry motocykl. Jest to nasz faworyt w grupie 250ccm pod względem mocy – czterosuwowy silnik zasilany wtryskiem osiąga 33 konie, które rozpędzają tego 170-cio kilogramowego “ścigacza” do 175km/h. Przyspieszenie do setki wynoszące 6 sekund wystarczy, by zawstydzić większość aut i migiem przebić się przez miasto. Jednak nie ma niczego za darmo… Dwucylindrowa rzędówka chłodzona cieczą dobrze gada, jednak w przypadku awarii komplikacja silnika może się odbić na portfelu. Pasażer też nie będzie miał łatwo, bowiem sportowy styl okupiono miejscem za siedzeniem kierowcy – jest go naprawdę mało. Ceny nowych egzemplarzy zaczynają się od 17’900zł, czyli prawie 2’000zł więcej niż za Hondę CBR.

Kawasaki KLX 250 – propozycja zielonych dla miłośników soft enduro, z dużym naciskiem na “soft”. Jeden gar o pojemności 249ccm chłodzony cieczą generuje 22KM. Podobnie jak w Ninji także tutaj zastosowano wtrysk paliwa. W kwestii zawieszeń z przodu zamontowano widelec USD o skoku 255mm, z tyłu “siedzi” amortyzator mocowany systemem dźwigni mogący się odkształcić o 230mm. Oczywiście przód oraz tył posiadają 16-stopniową regulację twardości. Do tego sporo miejsca dla pasażerki. Całość kosztuje 20’900zł – jak za tą moc to trochę za drogo.

Honda CBR 250R – nowość tego sezonu, która ma szansę zjednać sobie początkujących motocyklistów. Dlaczego? Za kwotę 16’100zł otrzymujemy zgrabną 250-tkę z nieskomplikowanym, jednocylindrowym cieczakiem wyposażonym w elektroniczny wtrysk paliwa. 26 i pół konia wystarczy, aby wskoczyć na autostradę i dobić do 150km/h, a żeby zobaczyć na elektronicznym wyświetlaczu 100km/h wystarczy około 7-8 sekund. Jak wieść gminna niesie CBR jest idealna do jazdy po mieście i mini-turystyki, gdyż – wbrew nazwie – pozycja na motocyklu jest dosyć wygodna i wyprostowana. Dodatkowo dla lubiących śmigać w deszczu przewidziano C-ABS, dostępny w wyposażeniu opcjonalnym.

Yamaha WR250R – alternatywa dla KLX-a od niebieskich. Podobnie jak w Kawie, tak i tutaj rządzi jednocylindrowy piec na wtrysku, zawieszenie USD z przodu i amor na systemie dźwigni z tyłu. Różnice? Poza wyglądem, tylnym amorem gazowym i sensowną mocą 31KM także ceną – 22’900zł. Kiedy warto aż tyle wydać? Gdy poważnie myślimy o wypadach w teren lub na tor crossowy – pod wieloma względami jest to YZ250F z homologacją i wyposażeniem drogowym. Uwaga – w przypadku egzemplarzy używanych należy przyjrzeć się stanowi, bowiem niektóre motocykle potrafią przejść w terenie prawdziwe piekło.

Yamaha YBR 250 – wielu początkujących motocyklistów powinno dobrze znać YBR, bowiem jest to jeden z najpopularniejszych motocykli w szkółkach jazdy. Wygląd klasycznego nakeda z okrągłą lampą oraz długa, dzielona kanapa mogą się podobać. Pod bakiem pracuje jednocylindrowy powietrzak, produkujący 21 koni mechanicznych. Zasilanie – oczywiście wtrysk. Niestety, tylny hamulec bębnowy nam tu nie pasuje – malutka tarcza byłaby lepsza. Cena także nie jest najniższa – 17’900zł to tyle, ile kosztuje mocniejsza Honda CBR w cieczy z C-ABS! Uwaga – wśród używanych egzemplarzy łatwo można się naciąć na motocykl ze szkółki jazdy.

Zipp Nitro 250 – polski Zipp wystawia do walki nakeda o nazwie Nitro, który zbiera wśród użytkowników bardzo pochlebne opinie. Ćwiartka pojemności w jednym garze, dwa zawory, zasilanie gaźnikiem – ten “powietrzak” osiąga niemal 19KM, które wystarczą do sprawnego przemieszczania się i rozbujania maszynki do maksymalnych 140km/h. Wśród bardzo dobrych rozwiązań zapisać trzeba przednie zawieszenie USD oraz podwójne tarcze z przodu z dwutłoczkowymi zaciskami. Kierowca i pasażer mają do dyspozycji dwa osobne, całkiem spore siedziska. Cena nowego Nitro to 8399zł. Uwaga – jeżeli motocykl od czasu do czasu odmawia uruchomienia silnika bez wyraźnej przyczyny to nie ma powodu do obaw, po prostu “ten typ tak ma” i trzeba się z tym pogodzić.

Zipp Tracker 250 – miejskie supermoto, które dowiezie Cię tam, gdzie chcesz. Silnik o pojemności 223ccm, dwa zaworki, zasilanie gaźnikiem i chłodzenie opływającym powietrzem – pełna prostota. Moc 16 i pół konia wystarczy spokojnie do jazdy i wyprzedzania ciężarówek w trasie. Przedni widelec USD i tylny amortyzator gazowy dają do myślenia, stąd Zippa można zamówić także w wersji soft enduro, ze szprychowymi, terenowymi kołami, innym tylnym amortyzatorem i off-roadowym wydechem. Cena nowego egzemplarza to 7499zł.

Junak M16 – dla miłośników chopperów firma Al-Mot przygotowała bardzo schludną maszynkę. Aby jej dosiąść wystarczy 13’499zł. Co prawda to nie 250-tka, bowiem silnik ma pojemność 320ccm, ale co tam – to niewiele więcej. Jednostka napędowa jest nowoczesna, posiada dwa cylindry chłodzone cieczą, które są zaopatrywane w benzynę przez wtrysk paliwa. 27 chopperowych kucy wystarczy, by wyciągnąć setkę i jeszcze pięć dyszek, choć najprzyjemniej jeździ się do 120km/h. Motocykl jest dostępny w różnych wersjach kolorystycznych, w “armaturze” lub czarnym macie.

Junak M20 – jak zrobić idealnego turystyka? Wystarczy wziąć sprawdzony silnik 320ccm z Junaka M16 i wsadzić go w zwarte nadwozie z zawieszeniami o dłuższym skoku i gotowe. Długa, dzielona kanapa i tylny stelaż gwarantują udane wypady za miasto. Z przodu zamontowano dwie, a z tyłu jedną tarczę, która bez problemu poradzi sobie z zatrzymaniem nawet maksymalnie obciążonego motocykla. Aby się samemu o tym przekonać wystarczy zapłacić 12’499zł i wyjechać nówką z salonu.

Junak M25 – choć to typowy naked, to łatwo odnieść wrażenie, że ta maszyna to mariaż różnych stylów budowy motocykli. Wydłużona sylwetka, skrócony zadupek, minimalistyczny górny wydech, “krótsze” przednie zawieszenie i podwójne tylne amortyzatory oraz felgi o różnej wielkości – krótki przepis na niecodzienny motocykl. Jako napęd wykorzystano dwucylindrowy silnik o pojemności 234ccm “w cieczy”. Tradycyjny gaźniczek dostarcza wachę, która przemienia się w 20 koni czystej mocy, wystarczące do osiągnięcia minimum 120km/h. Jeżeli lubimy kolor grafitowy i mamy wolne 8999zł to M25 może być nasz.

Romet 249 Division – oto motocykl okrzyknięty pierwszym polskim streetfighterem! Na pierwszy rzut oka maszyna wygląda “doroślej” i wydaje się, że kosztuje więcej niż 8065zł. Agresywna, sportowa linia rzuca się w oczy, ale krótki zadupek z niewielkim siedziskiem zwiastuje nieciekawe samopoczucie pasażera. Jednocylindrowy, gaźnikowy piecyk o pojemności 223ccm jest chłodzony powietrzem i generuje trochę ponad 16KM. Do wskoczenia na autostradę z prędkością 140km/h wystarczy.

Fot.: Honda, Junak, Kawasaki, Romet, Yamaha, Zipp.

Gwoli ścisłości, ograniczenie prędkości motorowerów nie jest naszym narodowym pomysłem! W większości państw europejskich motorower to pojazd z silnikiem o pojemności skokowej do 50 ccm i prędkości maksymalnej ograniczonej do 40-50 km/h – w zależności od kraju. Nasi ustawodawcy ustalili ją na 45 km/h. Za tzw. komuny było to 40, potem podwyższono do 50, a gdy nastała “groźba” wstąpienia do UE obniżono ją o całe 5 km/h i wyszło wspomniane wcześniej 45 i wszyscy są szczęśliwi. Wszyscy, ale oprócz użytkowników. Z drugiej strony patrząc, to taki młody człowiek przesiadający się z roweru na motorower powinien przyzwyczajać się do większych szybkości bez terapii wstrząsowej. Takie przesiadanie się z najwolniejszych na trochę szybsze i jeszcze szybsze ma odzwierciedlenie w przepisach w Niemczech. Tam przez pierwsze dwa lata można podróżować motocyklem o mocy ograniczonej do 34 koni mechanicznych, a dopiero potem motocyklami o większej mocy. Trochę śmiesznie wygląda CBR-ka mająca zaledwie 34 KM, ale po dwóch latach po odtłumieniu silnika motocyklista ma pewne doświadczenie i nie stanowi potencjalnego zagrożenia.

Ten trochę przydługi wstęp miał nakreślić sens ograniczenia osiągów w motorowerach, bo przecież ma być testowany skuter o pojemności skokowej 50 ccm. I to jaki skuter! Yamaha Aerox Race Replica. Jednak na wieść, że znowu mam podróżować pięćdziesiątką, nie wpadłem w cielęcy zachwyt. Cóż, był czas przywyknąć – rzekli koledzy, uśmiechając się dziwnie. Naczelny też nie był lepszy – Aerox w wersji limitowanej to górna półka skuterków, ma sportowe zawieszenie, opony, hamulce i malowanie, a ty wywodzisz się ze sportu, więc będzie ci się podobało. Następnego dnia pojechałem odebrać to cudo. Dużo wcześniej nasłuchałem się o zacięciu sportowym tegoż jeździdełka, jaki to on szybki i w ogóle. Aerox to żadna nowość, produkowany jest od 1997 roku. W wersjach limitowanych zmieniano jedynie malowania i naklejki upodabniające skuter do motocykli wyścigowych mistrzów. Ten jest w malowaniu motocykla Valentino Rossiego, czyli Yamahy YZR-M1 MotoGP 2004. Całość wygląda estetycznie i bardzo atrakcyjnie, wręcz odjazdowo. Piękne niebieskie plastiki oklejone żółtymi i białymi naklejkami reklamowymi i numerem startowym samego mistrza sprawiają wrażenie, jakby dopiero co wyjechał z boksu zespołu fabrycznego. Sylwetka jest, jak widać, ponadczasowa, choć pojazdy o stylistyce sportowej zazwyczaj starzeją się najszybciej. Nadal na czasie i nadal agresywnie sportowa.
W Race Replice w porównaniu do zwykłego Aeroxa zmieniono tylny amortyzator na gazowy z możliwością regulacji twardości sprężyny, obudowę zegarów wykonano z materiału przypominającego karbon. Podczas oględzin największą radość sprawiły mi lekkie trzynastocalowe koła obute w sportowe szerokie opony. Przód ma rozmiar 130/60, zaś tył 140/60. Do kół przytwierdzono pokaźne tarcze o średnicy 190 mm. Nad ich zatrzymaniem czuwają dwutłoczkowe zaciski Brembo. No, może teraz nie będę już wpadał w każdą dziurę, a i zatrzymać będzie czym. Trochę optymizmu przed jazdą nie zaszkodzi. Wsiadłem, siedzenie twarde, ale wygodne, pasażer ma raczej przysłowiowy zydelek, na środku którego znajduje się wlew paliwa. W końcu sportowy motorower nie jest autobusem i pasażerów wozić nie trzeba. Na kierownicy zauważyłem dwa czerwone duże przyciski. To nie są wyłączniki silnika! Prawy uruchamia rozrusznik, a lewy służy do trąbienia. Reszta przełączników jest standardowa. Tradycyjnie pod siedzeniem znajdziemy pojemnik na kask i jeszcze trochę miejsca na drobiazgi. Skuterzysta przed sobą nie ma żadnych schowków. Przecież to jest skuter sportowy, a nie miejski. No to jedziemy. Silniczek odpalił od pierwszego naciśnięcia guzika. Na liczniku przebieg 2 kilometry, słownie – dwa. Trzeba będzie go nie męczyć, ale docieranie w teście? Dodałem gazu i silniczek momentalnie wszedł na obroty, a na szybkościomierzu wskazówka równie szybko zaczęła się przesuwać w prawo. Chyba nie jest stłumiony, pomyślałem, coś za szybko przyspiesza. Przy około 55 km/h zabawa się skończyła, a jednak kastrat, już miałem nadzieję, że nie. Wielkie brawa dla konstruktorów, że tłumiąc go, nie zepsuli przyspieszeń. Co prawda te dobre, naprawdę dobre przyspieszenia powodowały, że z punktu widzenia katamaraniarzy wychodziłem na głupka. Otóż ruszając spod świateł, prawie zawsze całe skrzyżowanie pokonywałem jako pierwszy i na jego końcu już była prędkość maksymalna, czyli około 55. No i fajnie, ale z okien aut to wyglądało tak: Po kiego grzyba on tak odwalił, skoro teraz wlecze się pięćdziesiątką. Dopóki skuter będzie zgodny z Prawem o Ruchu Drogowym, trzeba pamiętać o jego maksymalnych możliwościach, bo inaczej, próbując wyprzedzić autobus, można się oszukać. Ja zapomniałem i podróżowałem obok takiego żółto-czerwońca do następnego przystanku, a za mną wkurzeni katamaraniarze.

Wszelkie wzniesienia Aerox pokonuje bez spadku prędkości. Odporność na wszechobecne dziury jest żadna, zawieszenie jest zestrojone jak na tor wyścigowy, upiornie twarde! Jedynie koła o dużej średnicy jak na skuter ratowały sytuację. Ponieważ Aerox ma ambicje sportowe, to przyjęcie pozycji z nogami do przodu jest niemożliwe, po prostu nie ma gdzie się zaprzeć podczas hamowania. Dobrze, że podesty mają wykładzinę, po której buty się nie ślizgają. No właśnie, hamowanie. Hamulce są bardzo dobre i w pełni dozowalne, zarówno w wersji tłumionej, jak i odtłumionej z tuningiem, kiedy skuter pędzi ponad setkę. Do ich użycia stosować należy jednak więcej paluchów niż dwa i sporej siły. Jazda po mieście, szczególnie w korkach, przestała być karą. Yamaha jest bardzo zwinna i dynamiczna. Kręte ulice to jej żywioł. Prowadzi się jak przecinak, a pochylenia ogranicza co najwyżej za duży promień łuku drogi w stosunku do jej małej prędkość maksymalnej. Podczas takich ewolucji opony trzymają doskonale zarówno na suchym jak i na mokrym. Potrafiący pokonywać zakręty na kolano mają pełne pole do popisu!

Ochrona przed deszczem dolnych partii kierowcy bardzo dobra, bryzgi wody nie mają szans dotrzeć do portek. Powyżej trzeba ubrać wodoszczelną kurtkę. Jeżdżąc sobie nocą, wypatrzyłem kilka drobnych felerów. Reflektorek o fikuśnym kształcie oświetla drogę tak sobie. Błysnąć długimi nie da się, bo nie ma czym, chyba że przełącznikiem. Kontrolka długich i kierunkowskazów tak dobrze widoczna w słoneczny dzień, w nocy świeci ciut za jaskrawo i przeszkadza. I jeszcze ten nieszczęsny przycisk sygnału dźwiękowego. Umieszczono go symetrycznie do przycisku rozrusznika, wygląda to ładnie i estetycznie, tyle, że mało funkcjonalnie. Człek zazwyczaj trąbi w sytuacji ekstremalnej, gdy hamuje. A jak tu zatrąbić i hamować jednocześnie, gdy trąbka tak wysoko i trzeba unieść kciuk. Gdzie pewny chwyt kierownicy? Górę wzięła moda i estetyka nad ergonomią. Jak widać, wady są raczej drobne, chociaż trochę uciążliwe. W końcu można jeździć po lepiej oświetlonych ulicach i starać się unikać sytuacji zagrożenia.

Zresztą użytkownikiem będzie młody człowiek o zacięciu sportowym, marzący o karierze zawodniczej takiej jak Rossi, a nie wyznawca fotela i teoretyk od gier komputerowych. Sam do młodych już dawno się nie zaliczam, ale po przejechaniu iluś tam kilometrów po mieście ten ekstremalnie sportowy skuterek spodobał mi się i gdyby był mój, to czym prędzej kazałbym go odtłumić. Bo ja mam Prawo Jazdy.

Fot.: Moto.pl/ŚM/Agora

PS. Jak trafnie zauważył facet na filmie cechą 4T jest to, że robią więcej “miles per galon” niż “miler per hour” – dobrze powiedziane…

Fot.: Yamaha

Fot.: Yamaha

Fot.: Skuterowo.com

Fot.: Yamaha

Śniegi ustały, słońca coraz więcej, a silniki mruczą jakoś inaczej – to najlepszy czas, żeby złapać w płuca trochę rozpędzonego powietrza. Jeszcze przyjemniej doświadcza się tego na swoim nowym skuterze. Teraz jest to możliwe dzięki akcji kredytowej 3×33! Aby wyjechać z salonu Yamahy swoją nowiutką maszyną, wystarczy mieć 1/3 ceny pojazdu. Resztę kwoty można spłacać w dwóch wygodnych, rocznych ratach. Oprocentowanie kredytu wynosi 0%, a prowizja to tylko 4,99%*. To bardzo korzystna oferta, zwłaszcza biorąc pod uwagę asortyment – jest w czym wybierać!

W 1997 r. Yamaha zaprezentowała swój sportowy skuter o pojemności 50 cm³ o nazwie Aerox. Od tego czasu nic się w nim nie zmieniło nie licząc małych zmian w mechanice. Skuter jest z 2008 r. i ma przebieg troszkę ponad 5000 km. Skuter jest odblokowany.

Sylwetka. Aerox jest w kolorze czarnym, który do niego bardzo pasuje (wg mnie oczywiście). Patrząc na niego widać ostre kształty, które uświadamiają nas, że ta maszyna ma coś wspólnego ze sportem. Z przodu skutera widoczny jest duży wlot do chłodnicy i lampa w kształcie litery „V”.  Warto wspomnieć, że plastiki są bardzo dobrze ze sobą spasowane i nie sprawiają wrażenia, że za chwilkę się połamią. Po dłuższych oględzinach moją uwagę przykuło siedzenie. Jest ono krótkie i trochę twarde. Ale największą wadą tego skutera, która jest od razu widoczna jest siedzenie dla pasażera. Jest ono wykonane z bardzo twardej gąbki, wąskie, a pasażer siedzi na wlewie paliwa.

Yamaha Aerox R posiada ciekawe zegary, brak jednak obrotomierza

Patrząc na zegary widać, że domagają się one obrotomierza. Obrotomierz znajduje się niestety tylko w wersji RR, a to jest zwykła wersja. Rox’ik posiada 2 schowki. Ten pod siedzeniem jest bardzo duży jak na taki mały skuter i oprócz kasku schowamy tam jeszcze parę drobiazgów. Ten drugi znajduje się w tunelu pomiędzy nogami na podłodze. Znajduje się tam także wlew oleju do silnika. Można tam schować narzędzia, ale przy tym skuterze są one raczej nie potrzebne.

Silnik. Aerox posiada bardzo mocny (jak na skuter tej pojemności) silniczek o pojemności 50cm3 chłodzony cieczą i zapewnia znakomite osiągi przy najwyższych obrotach. Modele od 2008r. wzwyż są podobno wyposażone w gaźniki 14mm gurther. Skuter rusza trochę „ospale”, to za sprawą sprzęgła. Łapie ono już przy około 3500 Obr/min., kiedy to skuter rusza. Później obroty nieco spadają, aby następnie przy około 20 km/h (po pełnym zasprzęgleniu) znów zacząć rosnąć. Wtedy właśnie czuć największe uderzenie mocy. Od 30 km/h skuter wystrzela do przodu i równomiernie przyśpiesza do prędkości maksymalnej. Prędkość maksymalna, jaką udało mi się uzyskać podczas testu to 90km/h licznikowych na prostej.
Ale wiadomo, że w realu ta prędkość jest troszkę niższa, co wynika z małego przekłamania prędkościomierzy w nowszych modelach i wynosi on 85-88km/h. Ale w trochę starszych egzemplarzach jest ona niższa.

Osiągi. V/max: licznikowe 90km/h (licznikowe)/85-88km/h (realne)
przyspieszenie 0-30 km/h: 3,3 sek.
przyspieszenie 0-50 km/h: 5,5-6 sek.
przyspieszenie 0-70 km/h: 11,6 sek.
Aerox jest jednym z najszybszych skuterów klasie 50cm. Jego konkurencją są skutery z silnikami P/G na wtrysku i jak na gaźniku, które również gwarantują znakomite osiągi w serii (jak na tą pojemność)

Yamaha to nie tylko świetne osiągi, ale też hamulce.

Hamulce. Skoro skuter ma bardzo dobre osiągi (przyspieszenie i v/max) trzeba go jakoś zatrzymać. Więc ludzie z Yamahy wyposażyli Rox’a w dwutłoczkowe zaciski Brembo i dwie tarcze. Hamulce są na tyle dobre, że stoppie staje się dziecinnie proste. Zatrzymanie skutera nie sprawia trudności hamulcem przednim jak i tylnym.

Zawieszenie. Zawieszenie Paioli świetnie nadaje się na asfalty. Do tego trzeba jeszcze dodać 13″ oponki o szerokości 130mm(przód) 140mm (tył), które dają jeszcze większy komfort jazdy po asfaltach. Najbardziej lubię zakręty gdyż skuter sam się w nich kładzie i płynnie z nich wychodzi. Ale jeśli chodzi o drogi wiejskie (polne) to jest za twarde. Najgorzej jest, gdy się wpadnie w dużą dziurę. Przez twarde siedzenie bardzo się to odczuwa. Minusem tego twardo zestrojonego zawieszenia jest to, że jeżeli mieszkamy na wsi i są dziurawe drogi to musielibyśmy pod siedzenie podkładać poduszkę żeby nie czuć tylnej części swego ciała…

Jazda Yamahą sprawia wielką frajdę, pod warunkiem, że nawierzchnia jest gładka

Trochę jazdy. Gdy odpalimy skuter słyszymy basowy pomruk z tłumika. Mi się on bardzo podoba, bo przypomina odgłosy tłumików sportowych. Skuter odpala bez problemu zarówno jak jest ciepło i zimno. Dobra. Ruszamy… Jedziemy ładną gładką ulicą, skuter na niej zachowuje się wzorowo. Wszystkie zakręty pochłania z łatwością sprawiając frajdę kierowcy. Skręcamy w jakąś polną dróżkę i co chwile słyszymy „łubudu łubudu”. To zawieszenie i siedzenie jest trochę za twarde, ale jeśli spodziewaliśmy się miękkiej kanapy i zawieszenia, w tym skuterze tego nie znajdziemy. W czasie jazdy można też się przyczepić do lusterek. Są trochę małe, ale można i to wybaczyć. Jednak nocą znajdziemy jeszcze jedną wadę skutera. Światła słabo świecą. Patrzę, a tam jedna malutka żaróweczka i dwie takie „postojówki”. Skuter to nadrabia osiągami i jazdą po ulicach.

Podsumowanie. No i przeszliśmy do oceny skutera. Po teście można stwierdzić, ze nie ma co się dziwić, że wszędzie jest tak dużo Aerox’ów, gdyż ten skuter udowodniu podczas testu, że ma znakomite właściwości jezdne. Ten skuter ma w sobie to „coś”, że sprawia wrażenie niezwykłego skutera. I właśnie taki jest. Mimo kilku wad można powiedzieć, że to skuter na 5.

Plusy:

+ Osiągi
+ Wygląd
+ Niezawodność
+ Świetne hamulce

Minusy:

- Trochę za twarde zawieszenie
- Słabe światła