Odkręcony kosz sprzęgłowy, pęknięta oś pedałowa, spalona cewka.. Długo by wyliczać. Jednak pewnego dnia cały wściekły przyszedłem do domu pchając Komara w którym po raz n-ty coś się znów zepsuło. Podjąłem wówczas decyzję że jednak przesiądę się na skuter, ale koniecznie nowy, żeby miał gwarancję, a Komar odejdzie na emeryturę i będzie jeżdżony okazjonalnie.

Na początku rozważałem Rometa Ogara 900 – jako obecnego przedstawiciela marki której jestem fanem. Okazało się jednak iż jest on zbyt drogi. Potem były następujące kandydatury – Router Bassa, Zipp Tops 50, Zipp Storm, Keeway Swan, ale pewnego dnia kolega mi oznajmił że u znajomego w sklepie motocyklowym stoi ,,Baśka” – tak określa się u nas te skutery z powodu Baotiana Basic, którego miał kolega i którego z powodu nazwy tak ochrzcił. Nie mając nic do stracenia udałem się do tego sklepu – jest to sklep specjalizujący się w odzieży motocyklowej i częściach, ale na końcu pomieszczenia stał czarno-czerwony piękny skuter z naklejkami INCA. Nie znałem tej marki, ale co tam – przecież każda część pasuje od Vapora. Kosztował on 2000 złotych i jak się okazało należy do znajomego właściciela i jest nietrafionym prezentem dla brata tegoż znajomego. Został kupiony w roku 2009 w Łomży za 3400 zł i po tym jak brat przejechał nim 7 km właściciel postanowił go sprzedać by odzyskać choć część pieniędzy.

Dnia 21 maja br. udaliśmy się po skuter. Zastaliśmy go już na korytarzu i po 2 godzinach czekania na wlaściciela postanowiliśmy go odpalić co wcale nie było takie łatwe, bo akumulator od stania się wyładował i trzeba było palić z kopki. Po baaardzo długim kopaniu w końcu odpalił i udałem się na jazdę próbną po osiedlu. Chodzi pięknie, ma przyśpieszenie – w końcu to nowy skuter. Po chwili umowa, pieniążki i był już mój. Właściciel udzielił rocznej gwarancji. Po kolejnych 15 minutach kopania w końcu zapalił i mogłem nim pojechać do domu. Po jakimś czasie połapałem się, że nie zapaliłem świateł więc to uczyniłem. Przejechałem 50 m a tu światła padły. Wszystkie. Dojechałem do domu i myślę że kiedy serwisant dostarczy mi akumulator to zobaczy te światła. Jednak nie był w stanie usunąć usterki na miejscu tak więc po 800 km w końcu pojechałem do serwisu. Wymieniono mi żarówki i kazano jechać do domu. Po ujechaniu 50 m znowu się spaliły więc zawróciłem. Zostawiłem skuter na noc i dnia następnego telefon – skuter do odbioru. Podbito mi książkę gwarancyjną w której stało jak byk – regulator napięcia. Radość nie trwała długo ponieważ po dwóch dniach przez nieuwagę wjechałem na skrzyżowanie bez spojrzenia w lewo wprost na przedni zderzak granatowej Astry.. .Tym sposobem do wymiany miałem: błotnik, osłonę przednią (tą z kierunkami) , kierunkowskaz, lampkę pozycyjną osłony wewnętrzne.

Kosztowało mnie to kolejne 400 zł, jednak nie można było dostać identycznych plastików tak więc osłonę mam bez naklejek, a błotnik srebrny… Od tego czasu nie było żadnych problemów. Do dnia dzisiejszego Inca ma na liczniku 2130 kilometrów i pali dosłownie na dotyk, ma sporo mocy jak na takiego chinola. Jedyne wady to lekka korozja na korku paliwa i tłumiku oraz chroboczące sprzęgło czyli jak w każdej Ince. Skuter rozwija licznikowe 48 km/h, ale w niedalekiej przyszłości planuję odblokowanie + ewentualnie jakieś ulepszenie typu rolki itp. Pali on około 3 litrów na setkę, a więc da się znieść. Co tydzień go myję, a co dwa – myję, poleruję i sprawdzam wszystkie śruby, olej, ciśnienie w oponach, płyn hamulcowy. Tak więc na koniec pragnę dodać że to wielka szkoda że Inter Cars zaprzestał produkcji tych może i masowych, ale bardzo dobrze wykonanych skuterów. Były one zdecydowanie najlepszym wyborem wśród skuterów typu Vapor, Toros F16 itp. Jeśli ktoś dziś poszukuje używanego podobnego skutera to radzę szukać właśnie Inci – będzie to najlepszy wybór. Ja oszacowałem że przejadę nim 50.000 km a potem się zobaczy – może go sprzedam, może zostawię wnukom a może po prostu oddam na złom jeśli będzie się już sypać. Na razie niech jeździ jak najdłużej…

Zadawałem sobie pytanie jak ja będę tym jeździł w miejskim ruchu, przecież ten skuter nie należy do małych. Chodziłem po różnych salonach i wybór ostateczny padł na Inca Street 50 2T. Od początku wiedziałem że szukam mocnego skutera. Wcześniej kilka miesięcy jeździłem skuterem “sygnowanym” spod marki Peugeot, a a dokładniej mówiąc – Faspider Roma. Skuter ten mam do dziś (też ma przebieg ponad 9 tyś. km). Wracam jednak do opowieści na temat Inca. Pewnie wielu z nas widziało ten skuter na naszych drogach. Model ten “stworzono” dla firmy Inter-Cars w 2009 roku. Gdy pierwszy  raz zobaczyłem ten skuter sama firma nic mi nie mówiła. Sporo  rozmawiałem ze znajomymi i słuchałem uważnie każdej celnej uwagi. Ostatecznie przed dokonaniem zakupy udałem się do salonu w Katowicach gdzie są sprzedawane skutery tej marki i nie tylko. Właściciel salonu Pan Ryszard oraz mechanik Pan Mirek rzetelnie i wyczerpująco odpowiadali na moje pytania. Przekazali mi swoje prywatne opinie na temat tego skutera.

Stało się, klamka zapadła. Zakup skutera stał się faktem.  Po dokonaniu  wszystkich formalności kolejnego dnia udałem się do urzędu w celu zarejestrowania skutera. Jako że miałem rozeznanie co i jak sprawę udało mi się załatwić w ciągu kilku godzin. Kolejny dzień – odbiór kluczyków, ostanie wskazówki i w drogę. Pokonywanie pierwszych kilometrów pomimo “doświadczenia” nie należało do łatwych. Chyba wiecie o czym mówię; kilkukrotne gaśnięcie, gwałtowne ruszanie z miejsca… Bardzo szybko się przekonałem jaka moc drzemie w fabrycznie montowanym silniku. Pierwszy przegląd nastąpił bardzo szybko, bo gdzieś po upływie niespełna 2 tyg od odbioru z salonu. Podzieliłem się ze swoimi “zastrzeżeniami” z mechanikiem Panem Mirkiem. W sierpniu wraz żoną i szwagrem  “zabrałem”  Ince w jej pierwszą długodystansową podróż. Trasa do pokonania to dystans ponad 80 km w jedną stronę na odcinku Chorzów – Inwałd, a konkretniej PARK MINIATUR. Trasa urozmaicona. Przyznam że na tym dystansie skuter nie miał lekko. Pogoda była dość słoneczna co pozwoliło na jechanie z dosyć duża prędkością. Maszyna mimo sporego obciążenia dawała radę utrzymać prędkość licznikową w granicy 50-65km/h. Pełny bak pozwoli na pokonanie 160km jadać jednostajnie zachowując wcześniej przytoczone prędkości. Z każdym kolejnym kilometrem zaczynałem się przekonywać o słuszności wyboru. Skuter mój pracuje w różnych warunkach pogodowych i pod różnym obciążeniem mając na myśli załadunek.

Jest to skuter o dużej wygodnej kanapie dzielonej. Z przodu kierowca ma sporo miejsca na nogi a gdy zajdzie potrzeba miejsce to można wykorzystać na transport większych rzeczy. W wygodny sposób mogą ni pokonywać dwie osoby nawet dłuższe wypady po za miasto.

Ja osobiście cieszę się że otrzymałem do użytkowania sztukę, która bardzo pokazuje humory. Pewnie spytacie o awarie. Nie zaprzeczam, że i one nie wystąpiły. Były to jednak bardzo błahe rzeczy: “przeleżały” akumulator, brak odpowietrzenia w korku wlewu paliwa w wyniku czego dochodziło do gaśnięcia, po okresie użytkowania w zimie konieczność wymiany klocków hamulcowych z przodu.

Na koniec podsumowanie:

Zalety (przykładowe, bo każdy odkryje pewnie coś co jemu też będzie odpowiadało)

- wielkość skutera, a za tym idzie wygoda

- łatwość prowadzenia

- zrywność i zwrotność pomimo sporych gabarytów

Wady:

- mały schowek pod kanapą (nie mieści się kask)

- nieco małe podnóżki dla pasażera

- brak uszczelki przy klapce schowka w kolumnie kierownicy

Wszystkich użytkowników tegoż pojazdu zapraszam do wymiany swoich spostrzeżeń.

Umiejscowienie świecy w Inca Sprint 4T

Z pomocą kawałka hartowanej stali, która służyła mi za blokadę i wiertarki udarowej  z kluczem nasadowym o dziwo śruba poddała się bardzo szybko, wyciągnięcie podkładki było tylko formalnością. Kiedy to zrobiłem przez przypadek ruszyłem bendiks -  kiedy wychodzi nie zespala się z dużą zębatką, wchodzi na nią może na 2mm. Jednak na to sposobu nie znalazłem, może któryś z czytających ten blog ma jakiś pomysł. Póki co dałem sobie z tym spokój. Skuter poskręcałem  i jeszcze raz zacząłem oglądać go ze wszystkich stron, okazało się że poluzowana była nakrętka od przedniego hamulca (ta przy kole), wyregulowałem przy okazji i tylni hamulec i ruszyłem na przejażdżkę. Inca zyskała na mocy, to niezaprzeczalny fakt, który bardzo mnie ucieszył. Na prędkości oczywiście nic nie zyskałem, bowiem mam  zablokowany moduł, ale to było dla mnie wiadome. Podsumowując:

-Wreszcie sam zaczynam poznawać swoją maszynkę z czego jestem niezwykle dumny.

-Rady ze Skuterowo.com są radami, które pozwalają pomóc takim laikom jak ja.

-Drogie serwisy nie zawsze są potrzebne.

Fot.: Ragaz

Jak pamiętam, pierwszy problem był po tygodniu użytkowania, a dotyczył załączenia skutera przy pomocy startera, który miał swoje “fochy”. Palił kiedy było mu wygodnie,  a nigdy kiedy zaszła potrzeba, np. przejazd kolejowy, światła itp. Szybko nauczyłem się, aby na światłach skutera nie gasić, a dopingowali mnie w tej nauce kierowcy swoimi klaksonami.

Po pierwszym przeglądzie 8O zl + świeca 40zł + olej nie pamiętam ile, rachunek był spory. Świece wymienili dlatego że wg mechaników miała defekt.

No więc skuterkiem, pomykałem dalej, starter przestał znowu działać 2 dni po przeglądzie. Miesiąc po przeglądzie przy ruszaniu piszczal jak zarzynany wieprzek, ale nic to mówię: do następnego przeglądu dociągnę .

Korozja korka paliwa

Skuter nie jest odblokowany, więc nie przekracza 50-czasem 55 km/h. Jakoś jesienią wybrałem się skuterkiem rano do pracy. 5.30  ciemno, odpaliłem maszynkę i pojechałem… Nie daleko, po 100 metrach raban pod skuterem niemiłosierny, więc szybki stop zaglądam pod skuterek  i co widzę… Ech raczej czego nie widzę, ano nie widzę centralnej stopki, odpadła ,więc latareczka i w tył zwrot szukać części (dobrze że zawsze mam ją w schowku).

Odległość jaką pokonałem była nieznaczna, więc części za wyjątkiem jednej nakrętki  znalazłem porozrzucane na drodze. Zima  to czas nie dla skuterów, więc poszedł do garażu , wykręciłem akumulator, paliwa nie spuszczałem, bo i po co… Zapomniałem na czas zimy o maszynie.

Rdza na układzie wydechowym

Przyszła wiosna, mamy ciepły początek marca, więc ruszyłem do garażu po skuter. Oglądam maszynę  i wow! Na korku wlewu paliwa rdza na wydechu rdza, masakra.

Sprawdziłem poziom oleju ,wstawilem naładowany akumulator i ruszyłem w pierwszy wiosenny wypad.  Pojeździłem trochę po mieście, troche poza miastem – delikatnie bez szaleństw. Potem postój i… starter nie działa. Kopniak też – dopiero po którymś tam razie,  czasem po odpaleniu silnika  slysze jakieś dziwne dzwięki z miejsca w którym jest pasek, przy ruszani już nie piszczy tylko wyje, a dopiero na liczniku troszę ponad 1000 km.

Więcej o skuterach Inca.

Fot.: ragaz

Ja kupiłem pierwszy skuter z dnia na dzień. Z zamiarem zakupu nosiłem się od kilku lat. Może sześciu, może dziesięciu… generalnie od momentu kiedy wypożyczyłem za 50 złotych na godzinę Keewaya podczas wakacji w Jastarni. Pojechałem nim niedaleko, bo na Hel, jednak było to tak niesamowite przeżycie, że mogę uznać ten dzień jako początek mojej wielkiej sympatii do tych pojazdów.

Mój pierwszy skuter: RM Motor Jazz

Przez długo żyłem w świadomości, że zakup i rejestracja skutera to coś niesamowicie skomplikowanego. Potem ta eksploatacja i wiecznie ubabrane ręce ze smaru. Tutaj zadziałał stereotyp Rometowskiego Komara/Ogara. Stereotyp, że generalnie to wszystko nadal się strasznie psuje. Oj bardzo się myliłem. Nawet dzisiejsze chińskie konstrukcje nie są tak usterkowe jak produkty Made in PRL.
Kilka lat później, podczas bardzo nudnego popołudnia przeglądałem serwisy aukcyjne. Natknąłem się na różne oferty używanych skuterów. Pomyślałem sobie, że może fajnie by było kupić coś naprawdę taniego, tak na próbę. Poczytałem też nieco o formalnościach związanych z oficjalną zmianą właściciela. Wtedy sobie dopiero uświadomiłem jakie to wszystko proste. Zadzwoniłem, umówiłem się na następny dzień i kupiłem. Za całe 1300 PLN skuter marki RM Motor Jazz. Pamiętam, że miał on śmieszny przebieg – był nieudanym prezentem, na liczniku 1200 km, ledwo dotarty. Jak się potem okazało był to jeden z najlepszych moich zakupów w życiu. To, jak ten skuter z chińskim rodowodem jeździł było po prostu cudowne. Przynajmniej wtedy. Na początku było wiele obaw, czy da się tym jeździć po Warszawie, czy będzie się psuło, jak będą się zachowywać kierowcy puszek… Jeździło się świetnie, nic się nie psuło, kierowcy w korku rozsuwali się.

Generic Cracker

Potem popełniłem błąd. Kupiłem skuter Generic Cracker. Chciałem czegoś nieco większego i lepiej wyglądającego. Nie znałem się na skuterach i pomyślałem, że jeśli jest to austriacka marka to pewnie ten model tam też został wyprodukowany. Ale byłem głupi! Durny też byłem, że nie sprawdziłem wcześniej u mechanika stanu technicznego. Ten w przeciwieństwie do wizualnego był opłakany (więcej na ten temat: Skuter z drugiej ręki). Do wymiany sprzęgło, pasek, wariator, regulator napięcia, klocki hamulcowe. Dołożyłem do interesu dodatkowe 700 PLN i stracone dwa tygodnie w nierzetelnym serwisie, który z resztą upadł.

Trzeci pojazd: Inca Sprint. Zima dała jej popalić

Po kilku miesiącach wkurzającego mnie brzęczenia “sportowego” wydechu Generica w pełni uświadomiłem sobie swój błąd i zrobiłem krok w tył. Kupiłem kopię pierwszego skutera czyli Inca Sprint, którą przejeździłem od września do marca. Eksploatowany był w słońcu, deszczu, śniegu i w temperaturach do -15 stopni Celsjusza. Po nawierzchni suchej, mokrej, solonej, oblodzonej i ośnieżonej. W tym czasie bardzo zainteresowałem się tematyką i kulturą skuterową. Jednak w wielu miejscach internetu nie mogłem znaleźć odpowiednich informacji na temat jazdy w zimę. Pomyślałem, że założę sobie taką małą stronę internetową na której będę pisać poradniki. Tak trochę dla siebie, a jak ktoś jeszcze sobie to poczyta to też będzie fajnie. Tak z resztą powstało Skuterowo.com. Pierwsze artykuły pojawiły się w styczniu, potem pomyślałem, że może spróbować by stworzyć coś większego i ruszyć z tym 1 marca. Dziś jest 10 listopad i do dzisiejszego dnia Skuterowo.com zbliża się do progu 1 miliona odwiedzin. Tak to wyszło przy okazji, przez przypadek i bez mojego udziału.

Kymco New Dink

No dobra, koniec tego wtrącenia… Inca po zimowej jeździe wyglądała jak 10 letni skuter. Pomyślałem sobie, że pora kupić coś docelowego. Jestem kanapowcem, zawsze marzyłem o czymś turystycznym – dużym i wygodnym. Osiągi spadają na drugi plan. Znalazłem największy skuter w tej klasie: Kymco New Dink. Dziś ma na liczniku 7800 km, a z wymienianych rzeczy to olej i klocki hamulcowe. Tak właśnie miłość do skuterów trwa do dziś. Dzięki, że ją podzielacie.

A jak rozpoczęła się Twoja przygoda ze skuterem? Podziel się nią na swoim Blogu Skuterowo.com.
Nie wiesz jak dodać Nowy Artykuł w kategorii Blogi? Oto poradnik jak tego dokonać.

Fot.: Skuterowo.com/Generic

Niewygodna kanapa? Można się przyzwyczaić.

Jazda na długim dystansie, a anatomia. Niestety, nasze skuterki to nie poczciwa Warszawa, gdzie tylne siedzenie było wielkości średniego sortu kanapy. Poza nielicznymi wyjątkami, siedziska nie są najwyższymi osiągnięciami w dziedzinie komfortu i nie są też przeznaczone do długiej jazdy. Po pól godziny w jednej pozycji odczuwałem przykre mrowienie i niedostatki krwi w części ciała o mniej szlachetnej nazwie. Po godzinie owo uczucie pojawiało się w ramionach i dłoniach. Nie było wyjścia – trzeba było opracować kilka patentów – i nie mam tu na myśli przystanków co kilkanaście kilometrów, nie chciałem tracić w ten sposób czasu. Oprócz tego, ze po pewnym czasie po prostu można się przyzwyczaić do kształtu siedziska, to bardzo dużą ulgę przyniósł kufer, a właściwie to, że zaczął stanowić bardzo wygodne i pewne oparcie dla pleców, co zacznie zwiększyło ilość możliwych do przyjęcia pozycji i odciążyło ręce. Gdy jednak nie spieszy nam się i mamy trochę czasu, polecam jednak kilkuminutowe przystanki co około 45 minut, co pozwoli wytchnąć nam i silnikowi naszego pojazdu

Podczas długich podróży silnik skutera traci wydajność

Silnik. Czterosuw chłodzony powietrzem to ciekawy przykład górnolotnej myśli technicznej Państwa Środka. O ile instrukcja zaleca w czasie ciągłej jazdy czas pracy skutera nie dłuższy niż dwie godziny, to w naprawdę upalne dni te półtorej godziny sprawiało, że cały blok silnika, wraz z pokrywą przekładni nagrzewał się do temperatury powierzchni Słońca, o tyle tylko dwa razy zdarzyło się, że musiałem się zatrzymać, bo jednostka dawała oznaki przegrzania – spadek mocy i mniejszą prędkość maksymalną. Na początku mych codziennych wojaży zostawałem sobie margines czasu na kilkuminutowy postój, ale później zaufałem silnikowi na tyle, by jechać bez przerw.

Deszcz zawsze przychodzi w najmniej spodziewanym momencie. Bądź na to przygotowany.

Jazda w deszczu. Mówi się, ze pierwsza jazda w deszczu to efekt przypadku. Kiedy mamy przed sobą kilka, kilkanaście kilometrów, wystarczy wyjrzeć za okno i już wiadomo, czego się można spodziewać. Niestety, przy dłuższych trasach, zwłaszcza podczas lata, gdzie pogoda zmienia się lokalnie i gwałtownie, trzeba być przygotowanym na konieczność poruszania się przy silnym opadzie. Gdy ma się czas, można po prostu schronić się pod wiata np przystanku autobusowego, bądź zjechać na najbliższą stacje benzynową, ale gdy goni czas i nie ma takiej możliwości, trzeba się na to zawczasu przygotować. Kurtka z membraną nie jest fanaberią i naprawdę warto w nią zainwestować. Nie jest oczywiście tak, że taka kurtka jest całkowicie nieprzemakalna – po jakimś czasie odczujemy wilgoć w najbardziej wystawionych na deszcz miejscach, ale i tak zapewni komfort przy dłuższych trasach. Oczywiście warto też mieć odpowiedniej klasy motocyklowe spodnie, ale tańszą alternatywą może być na przykład przeciwdeszczowy kombinezon roboczy. Dla mnie największą niedogodnością była ciągle zaparowana szyba kasku. O ile krople deszczu przy większych prędkościach miały radosna tendencję do bycia zdmuchiwanymi przez pęd powietrza, o tyle pomimo fabrycznego AntiFog‘a, przy dużej wilgotności jedyną metodą na uniknięcie skrajnego ograniczenia widoczności było uchylenie szyby, co z kolei powodowało dostawanie się wody do środka kasku. Polskie drogi są jakie są i niestety kilka razy gdzieś w koleinach doświadczyłem również aquaplaningu – czułem jakbym jechał po wodnej poduszce, i czułem, że skuter rozważa właśnie decyzję, czy położyć się na prawo , czy na lewo. Na szczęście do tego nigdy nie doszło, ale jazda po kałużach bardzo skutecznie uczy utrzymywania równowagi.

Bear Grylls?

Jazda w nocy (i w deszczu). Nocna jazda w terenie miejskim była dla mnie prawdziwą przyjemnością, lecz zmieniała się w walkę o przetrwanie, gdy wyjechałem poza teren oświetlony światłami miasta. Tu kamizelka odblaskowa skutecznie obniżała mi poziom stresu i zwiększała komfort jazdy, a także, mam nadzieję, widoczność. Innymi atrakcjami było poszukiwanie prawej krawędzi jezdni w raczej ubogim snopie skuterowej przedniej lampy oraz omijanie nagle pojawiających się przeszkód – gałęzi i niestety, potrąconych zwierząt. Jednak było to niczym w porównaniu do jazdy w nocy przy padającym deszczu. To jest moim skromnym zdaniem prawdziwy test umiejętności posiadacza skutera. Prędkość rzędu 35 km/h, skrajnie wytężona uwaga i światła samochodów, skutecznie oślepiające przez to, że rozpraszane były na kroplach deszczu na szybie kasku, a wyprzedzające pojazdy podnosiły z mokrej nawierzchni wodną mgiełkę, która z owej szyby nijak nie chciała spłynąć. Bywały więc chwile, że na kilka sekund traciłem widoczność całkowicie. Warto pamiętać, by przed dłuższą jazda ustawić właściwie światła naszego pojazdu, to wbrew pozorom naprawdę dużo daje.

Zerwany pas napędowy, środek nocy i trzy klucze

Zestaw małego skuterowca. Posiadacze chińskich skuterów dobrze wiedzą, jak kapryśny potrafi być ich pojazd. Nigdy nie wiadomo, co może się stać w dłuższej trasie, gdy do najbliższego warsztatu jest kilkadziesiąt kilometrów. Osobiście przeżyłem zerwanie paska napędowego oraz utratę odprowadzenia masy, skutkujące brakiem możliwości odpalenia pojazdu, na szczęście obydwa te wydarzenia zdarzyły się w środku cywilizacji. Ale zawsze miałem przy sobie bardziej niż podstawowy zestaw kluczy, np do pokrywy przekładni, do regulacji gaźnika, do zdejmowania pokrywy silnika itp, a także zapasową świecę zapłonową.

Wyższość skutera nad komunikacją publiczną. Zanim zacząłem dojeżdżać skuterem, dojeżdżałem swojską komunikacją PKS. Zajmowało mi to w godzinach szczytu nawet 2,5 godziny. Koszt codziennego dojazdu wynosił natomiast 26zł. Za tę samą kwotę skuterem przejeżdżałem ok 200 km, a dojazd zajmował mi maksymalnie 1h 40 minut. Pomimo wszelkich niedogodności, był nieporównywalnie lepszy i tańszy sposób przemieszczania się. Sam decydowałem, kiedy i dokąd chcę jechać, nie musiałem czekać na autobus, nie musiałem stać w korku, i, co równie ważne, nie musiałem już tyle płacić.

Fot.: Skuterowo.com

Czas mija i na liczniku przejechanych kilometrów wybiło ponad 1735. Tak jak to było opisane w poprzedniej relacji skuter jest użytkowany na terenie Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Duże natężenie ruchu, korki, dziury w drodze to krajobraz towarzyszący temu rejonowi naszego kraju.

Komfort. Przez 1000km komfort jazdy nieznacznie ale się zmienił. Zaczynając od kanapy – nadal jest wygodna i dopasowała się do mojego ciała. Po przejechaniu 1700 km lepiej czuć skuter pod sobą. Następny element to tylne amortyzatory. Niestety, ale zacząłem bardziej czuć dziury w drodze – to efekt dopasowania się tylnego zawieszenia do mojej masy ciała (125 kg).

Mocowanie stopki, które uległo samoistnemu rozkręceniu

Awarie. Podczas ostatnich kilometrów eksploatacji miało miejsce kilka awarii, zarazem tych mniej i bardziej poważnych.

1. Akumulator. Niedostatecznie wydajne ładowanie podczas używania świateł mijania. Zmusza to do używania w dzień lamp pozycyjnych, co nie jest zgodne z polskim prawem.

2. Przedni hamulec. Po przejechaniu ponad 500 km rozsypał się przedni hamulec tarczowy. Sprawa bardzo dziwna, ale prawdziwa. Serwis miał i pewnie ma problem z ustaleniem co się mogło stać.

3. Stopka centralna. Podczas jazdy dziwnym trafem odkręciła się śruba mocująca stopkę główną i cudownie podczas jazdy znikła. Domowym sposobem zostało to naprawione – wkręcono nową śrubę.

Zerwanie układu hamulcowego

4. Tłumik. Przy ciągłej jeździe na dystansie 92km odkręciła się wyparowała śruba od mocowania tłumika.

5. Gaźnik. Po przebiegu 1500km zaczęły się problemy z gaźnikiem. Ze wszystkich możliwych uszczelek zaczął przeciekać. Wymiana gaźnika została dokonana w ramach gwarancji.

6. Trzpień trzymający tylne zawieszenie z silnikiem. Podczas jazdy stwierdziłem luz na trzpieniu trzymającym całe tylne zawieszenie.  Objawia się to ruchami tego układu w osi X (poziome ruchy całego zawieszenia w granicach 0,5cm). Natychmiast zgłoszono ten fakt do serwisu – do wymiany cała tuleja w którą wchodzi trzpień.

Muszę także napisać o reakcji/szybkości firmy Inca w kwestii dostawy części do serwisu….. Około miesiąca czekałem na przedni hamulec. Przytoczę słowa przedstawiciela marki wyartykułowane do  serwisanta interweniującego w mojej sprawie: “Co mam zrobić? Jeszcze kontener z częściami z Chin nie przypłynął…”

Pomijając, jakby nie były poważne powyższe problemy/awarie, nie mam nic do zarzucenia skuterowi. Spalanie paliwa po dotarciu spadło z ponad 4l/100km na 3,2-3,5 l/100km – zależnie od tzw. ciężkiego nadgarstka.

Modyfikacje. Ktoś gdzieś napisał – GPS w skuterze? Niemożliwe! Ten kto to napisał nie zajrzał w ten temat: GPS w skuterze. Taki zabieg można dokonać tanio i bez większych ingerencji w pojazd.

Dodatkowe odcięcie zapłonu. Jest to następna przeszkoda po alarmach, których w Street’ce nie ma, aby zniechęcić amatorów cudzej własności. Zobacz jak tego dokonałem.

Pomimo wszelkich utrudnień jakie napotkałem jako użytkownik INCA Street, mimo wielu negatywnych opinii na temat tzw. Chińczyków (skutery sprowadzane z Chin), polecam ten skuter osobom mniej zamożnym, koszt zakupu waha się w okolicach jednej średniej krajowej.

Do zobaczenia po przejechaniu 3000 tys. kilometrów!

Inicjatorem wycieczki był Przemek ze Skuterowo.com, który od nieco dwóch tygodni jeździ na własnych dwóch kółkach, dziennie pokonując ponad 120 km dojeżdżając do pracy. Taka podróż to świetna możliwość podszkolenia swoich umiejętności w nieznanym terenie przy okazji podziwiając uroki podwarszawskich miejscowości z głównym zamiarem zdobycia jednego z najwyższych masztów w Polsce. W sumie w moim przypadku to też była ciekawa propozycja. Mając nieco ponad 10 lat wraz z kolegami sam chciałem tam dotrzeć, pod samą konstrukcję. Moje marzenie miało wreszcie możliwość się spełnić.

Wyjazd z Warszawy - zakorkowana Puławska - Kymco New Dink

Piątek był bardzo upalny, w słońcu ponad 30 stopni, mimo, że wyruszaliśmy około 18. Ruch na wylotówkach Warszawy też był upiorny. Przemek, który dopiero zaczyna swoją przygodę ze skuterem miał trochę obaw w korkach, ale świetnie sobie poradził, choć było kilka sytuacji w których, jak mówi “ciśnienie skoczyło”. W sumie nie ma się co dziwić, połowa stołecznej społeczności w piątkowy wieczór wraca do swoich domów oddalonych o kilkadziesiąt, czy kilkaset kilometrów, a w takim upale nie trudno o dekoncentrację, czy brak cierpliwości do kierowców jednośladów, którzy “złośliwie” przeciskają się między samochodami, żeby tylko pokazać, że “Ja w Korkach nie Stoję”.

Przemek z początku odrobinę się obawiał dużego ruchu. Jednak poszło mu znakomicie

Pierwszy najtrudniejszy etap to wydostanie się ze Stolicy. Sam dojazd z miejsca startu (Warszawa – Mokotów) do Piaseczna zajął nam około 20 minut. Dopiero tam mogliśmy odbić na Złotokłos – w bardziej spokojnie okolice. Nie tylko ruch był mniejszy, ale też było nieco chłodniej i więcej cienia – lasy i pola to nieodłączny obraz tamtych okolic. Powietrze było bardzo rześkie, niemal wiejskie klimaty. Uroku dodawał też piękny zachód słońca. Całość psuły oczywiście wszędobylskie owady. Po przejechaniu kilku kilometrów oba nasze skutery były “sygnowane” komarami, muchami, które zamierały w różnych pozach.

Po kilkunastu minutach spokojnej, turystycznej jazdy ze średnią prędkością 50 km/h minęliśmy Szczaki – polską stolicę działkowiczów. Mieszczą się tam największe ogródki działkowe w Polsce. To miejsce dla mnie szczególne, spędzałem tam każde wakacje swojej młodości. Stamtąd już niedaleko było do celu. Zaledwie 7-8 km. Jednak to był najwyższy moment na dłuższy postój.

Pora na przerwę i rozeznanie się po okolicy: Mroków

Ciepły wieczór działa na jednostki napędowe zwłaszcza na długich dystansach niekorzystnie. Zwłaszcza Przemek obawiał się o swoją INCA Sprint – obudowa przekładni była już tak gorąca, że wręcz można było się poparzyć. To był fajny moment na zrobienie zdalnych zdjęć obiektu nadawczego – celu wycieczki. Doskonała widoczność dodatkowo to ułatwiała. W międzyczasie spadała nie tylko temperatura naszych silników, ale też całego otoczenia. Nareszcie można było założyć już kurtki, bez obaw o własne zdrowie.

Przemek szukając dalszej drogi

Ruszamy dalej, po przejechaniu kilkuset metrów okazało się jak wielki błąd popełniliśmy. Odbiliśmy na wschód zdecydowanie za późno. Naszym oczom ukazał się znak zwiastujący ślepą uliczkę. Był to wjazd do lasu. O ile kleszczy nie ma co się obawiać, o tyle nie była to ekspedycja na crossach, a skuterach. Jazda w błocie przez kilka kilometrów nie wchodzi w grę!

To co, wracamy?

Popatrzeliśmy głupio na siebie i bez słowa zawróciliśmy ustalając nowy cel… Warszawa! Gdyby choć zasięg 3G umożliwiał zaczytanie map do naszych GPSów… Woleliśmy nie ryzykować i najzwyczajniej wracać do domu. Zwłaszcza, że Przemek miał ograniczony czas. I tak zrobiliśmy już ponad 40 kilometrów.

Powrót do stolicy zdecydowanie był już łatwiejszy. Zero korków i znana trasa. Niecałą godzina i zawitaliśmy Czerskiej w Warszawie. Zaraz po dobiciu do mety wzięliśmy karty pamięci z obu aparatów i z uśmiechem politowania przeglądaliśmy to, co znajduje się w poniższej galerii.
Z całej ekspedycji wyciągnęliśmy jednak wnioski – jak na Łazy to tyko przez Lesznowolę. Zapewne kolejna próba będzie lepiej zorganizowana i dotrzemy na miejsce, a na pewno znajdzie się jeszcze ktoś ze Społeczności, kto będzie chciał do nas dołączyć.

Zobacz pełną galerię:

Testowy Lambros SE jest właściwie pojazdem “na dotarciu”. Skuterowo.com odebrało go z symbolicznym przebiegiem 260 km. Po przesiadce ze skutera o właściwościach raczej turystycznych, a nie sportowych przez pierwsze minuty niezbędna jest aklimatyzacja. Nieco twardsze zawieszenie, prosta kierownica no i osiągi. Pierwsze kilometry pozwalają odczuć chyba najbardziej jego sportowe ambicje. Przyśpieszenie jest bardzo dobre, zwłaszcza kiedy wskazówka obrotomierza zbliża się do 6.500 obrotów.

Mocna jednostka w połączeniu ze sportowym wydechem pozwala na bardzo dynamiczną jazdę.

Silnik. To bardzo żwawa i trwała jednostka. Podobne silniki można znaleźć w Generic Cracker czy CPI Popcorn. Przebiegi tamtych pojazdów potrafią przekraczać 25 000 km bez ingerencji w serce skutera. To chyba najlepsza rekomendacja. Dynamika jazdy jest spora. Bez problemu i obaw możemy wyprzedzać inne pojazdy w korkach. W tym sensie również wpływa to na nasze bezpieczeństwo. Jakby zaszła taka potrzeba to jest czym uciekać. Rezerwa mocy pod prawą ręką to spory atut Lambrosa. W teście bardzo doceniłem fakt, że podczas pokonywania warszawskich wiaduktów nie dochodziło do utraty mocy. Często, zwłaszcza w czterosuwowych jednostkach jazda pod górkę kończyła się pojawieniem 30 km/h na liczniku. Tutaj tego problemu nie ma. INCA śmiało, praktycznie bez zmiany prędkości pokonywała największe wzniesienia, nawet przy mojej masie 105 kg. Jak mowa o prędkościach to trzeba zaznaczyć, że zgodnie z prawem Lambros SE został zablokowany i nie rozwijał większych prędkości niż 46 km/h, ale jestem pewien, że po zdjęciu kagańca, bez problemu wyświetlacz przedstawi nam wynik w postaci 65-70 km/h.
Warto też wspomnieć, że w bardzo upalnym okresie przyszło nam zmierzyć się z tym skuterem. Lambros SE jednak nie dawał po sobie poznać zmęczenia wysoką temperaturą. Półtoragodzinna jazda w pełnym słońcu nie zrobiła na nim żadnego wrażenia. Nie spadły ani osiągi, ani specyfika pracy dwusuwowej jednostki.

Deska Lambrosa to funkcjonalne centrum dowodzenia

Deska rozdzielcza. To jeden z najlepiej zaprojektowanych elementów tego skutera. To z pewnością jeden z bardziej wyróżniających się elementów. Do dyspozycji mamy analogowy obrotomierz, cyfrowy prędkościomierz, licznik przebiegu całkowitego (ODO), dziennego (TRIP), wskaźnik poziomu paliwa oraz bardzo przydatny zegarek pracujący w trybie 24h. Dodatkowym atutem jest kontrolka LED Over Speed informująca o przekroczeniu określonej prędkości. W przypadku tego modelu, alarmowała nas czerwienią już po przekroczeniu 40 km/h. Czemu akurat taka prędkość? Szczerze mówiąc ciężko doszukać się tutaj uzasadnienia. Na skraju “szafy” posiadamy jeszcze kontrolki długich świateł, oraz kierunkowskazów. Duży plus za sygnały dźwiękowe przypominające o włączonym migaczu. Mała rzecz, ale spora część skuterów tej klasy nie posiada tego rozwiązania, a podobno nie ma nic bardziej krępującego, jak przejechanie 2 km po prostej drodze z migającym kierunkowskazem. Zapomnieć nie trudno, ale nie w Lambrosie. Dźwięk jest głośny, a lampka świeci mocno.

Spalanie. To dwusuw (2T) o mocy 4.2 KM. Taki potencjał silnika ma swoje odzwierciedlenie w ilości pochłanianego paliwa. W trakcie testu Skuterowo.com apetyt na paliwo Lambrosa SE mieścił się w naszych oczekiwaniach i danych producenta – 4.1 L. Mówi się coś za coś. Sportowe osiągi, spora moc dostępna od najniższych obrotów muszą mieć swoje konsekwencje. W tym przypadku jest to wizyta na stacji co około 100 km.

Lampy Lambrosa to połączenie tradycyjnej technologii z LEDami

Oświetlenie. Podwójny przedni reflektor wspomagany technologią LED to zupełnie inny standard. Dotychczas rzadko można było spotkać skutery tej klasy z dwoma aktywnymi lampami. Aż przyjemnie było wybrać się w dłuższą podróż nocą i to bocznymi drogami. Dobra widoczność to nie tylko komfort, ale również bezpieczeństwo. Docenić też należy prawidłowe ustawienie świateł podczas przeglądu zerowego pojazdu. Reflektory świeciły tam, gdzie powinny, a nie w niebo, co często ma miejsce w przypadku innych marek tego segmentu. Światła drogowe, czyli potocznie długie też zasługują na plus. Widoczność można było szacować na co najmniej 150m. Z tyłu też nie jest najgorzej – światła pozycyjne gwarantują, że będziemy widoczni z daleka. Przy okazji trzeba zaznaczyć, że kierunkowskazy zostały wykonane w technologii LED.

Komfort. Mamy dziś do czynienia ze skuterem o naturze sportowej. Ktoś kto wybiera Lambrosa SE nie będzie się kierować wygodą. Preferencje tego skutera da się odczuć od pierwszych kilometrów. Sztywne, może aż za bardzo zawieszenie daje się we znaki na dziurawych asfaltach. Jednak nie wpływa to na jego stabilność. Po kilku chwilach można się przyzwyczaić do tego stanu rzeczy. Trzeba też pamiętać, że taka charakterystyka jazdy dodaje adrenaliny, a ten model INCA skierowany jest do odbiorców, którym zależy na emocjach. W przypadku podróży z pasażerem trzeba go uprzedzić o tym, że będzie go po dłuższym czasie boleć pewna część ciała.

Lambros dla Skuterowo.com został wyposażony w zestaw audio - video

Audio – Video. Ten egzemplarz testowy udostępniony Skuterowo.com jest szczególny również ze względu na wyposażenie go przez producenta w telewizor LCD, wzmacniacz i głośniki. Wszystko to kryje się pod kanapą. Za sprawą tego sprzętu możemy nie tylko podczas postojów oglądać filmy czy zdjęcia, ale również słuchać ulubionej muzyki w trakcie podróży (obsługa pilotem podczas jazdy). Pod kierownicą zainstalowano specjalne uchwyty na głośniki oraz wejście stereo cinch. Ten zestaw robi piorunujące wrażenie. Zwłaszcza, że instalacja jest zrobiona w pełni profesjonalnie. Zobaczmy jak przedstawia się system audio video dla INCA Lambros SE w szczegółach:

• LCD: 7 cali, podświetlenie LED, sterowanie z pilota, odtwarzanie zdjęć, pokaz slajdów, wideo (mpg, avi), muzyka (mp2, mp3, wma, wav).
• Wzmacniacz: 2×25 w, aluminiowa obudowa.
• Dodatkowo: Wodoszczelne głośniki stereo.

Tarcze INCA są agresywnie i tak samo hamują

Hamowanie. Lambros, sygnowany SE posiada dwie tarcze. Obie bardzo skuteczne, może nie tak bardzo jak przykładowo w Kymco New Dink którym poruszam się na codzień, ale można im zaufać. W przypadku tylnego koła można je praktycznie przy użyciu dwóch palców zblokować, co nie raz przypadkowo miało miejsce, zwłaszcza na początku. Zastrzeżenie budzi przedni dysk, jego użycie powoduje szarpanie i wibracje. Zakładam, że winne są niedotarte jeszcze klocki, bo przy mocniejszym naciśnięciu klamki problem znika.

Deszcz vs Lambros. Trzeci dzień testu był chyba najciekawszym. Podczas wieczornego turnee po Warszawie wieczorem nagle moim oczom ukazały się czarne chmury. Dosłownie. Wiedziałem, że przy moim szczęściu za chwilę znajdą się centralnie nad nami. INCA miała nie lada wyzwanie – zawieść mnie do miejsca docelowego przed tym, aż matka natura pokaże swoją siłę. Niestety nie udało się, choć bardzo się staraliśmy. Z nieba zaczęły spadać takie krople deszczu, jakich nigdy nie widziałem.

Woda, błoto. Zero litości. INCA dała radę

Były niesamowicie duże. W jednej chwili byliśmy cali mokrzy, a w prawym lusterku widziałem ogromną chmurę pary wodnej wydobywającej się z obudowy układu wydechowego. Chcieliśmy się gdzieś zatrzymać jednak nigdzie nie można było znaleźć schronienia. Zatrzymałem się tylko na moment, aby do schowka pod siedzeniem wsadzić dokumenty i telefon, bo moja Gore – Texowa kurtka Arlen Ness zaczęła przeciekać. Tak zwana “sucha kieszeń” była właściwie ironiczną metaforą. Deszcz był na tyle intensywny, że ulica Łopuszańska w ciągu kilku chwil stała się potokiem wody. Widząc to obawiałem się o swojego podopiecznego (Lambrosa). Zastanawiałem się jak zareaguje na tak ekstremalne warunki meteo. Jakbym to ja był jego właścicielem to pół biedy, ale w przypadku pojazdu testowego jakakolwiek usterka to rzecz mało przyjemna. Był niewzruszony. Moc jednostki napędowej była cały czas taka sama. Prowadził mnie jak gdyby nigdy nic. Po osiągnięciu celu, stanięciu pod dachem byłem zaskoczony tym, że mimo tak wielkiej ilości wody moje plecy są suche. To świadczy o dobrze zaprojektowanym tylnym błotniku. Mamy gwarancję, że bez względu na pogodę będziemy chronieni przed błotem, czy deszczem.

Lambros SE jedzie na podbój podwarszawskich bezdroży. Nadeszła ciepła noc. Pora przyszła na symulację zagubionego kierowcy skutera. Obraliśmy trasę Warszawa – Raszyn wybierając boczne, podmiejskie ulice. Część z nich nie była w ogóle utwardzona. Piach, błoto, dziury, absolutna ciemność i średnia prędkość 30 km/h. INCA dobrze sobie poradziła w takich warunkach. Oczywiście o komforcie można było zapomnieć, ale to nie oznacza, że taka wycieczka nie sprawiała wielkiej frajdy z jazdy. Wyszedł na jaw jednak jeden z minusów tego pojazdu. Opony Duro, w które został wyposażony absolutnie nie nadają się do jazdy w błocie, czy mokrej trawie. Tylne koło momentalnie traci przyczepność i sprawia, że pojazd jest niestabilny.

INCA Lambros SE to skuter dla ludzi szukających wrażeń i emocji na drodze. Jego właściwości sportowe powinny zrekompensować stosunkowo wysokie spalanie i sztywność całej konstrukcji. To model, który z pewnością dostarcza pozytywne emocje podczas użytkowania, pod warunkiem, że jesteśmy w stanie zaakceptować jego stosunkowo niewielkie wady jak na te klasę pojazdów. Trzeba jednak pamiętać o tym, że Lambros SE pozwala się wyróżniać spośród innych pojazdów tej klasy. Jego seryjne wyposażenie z naszych obserwacji jest dużo lepsze od tego oferowanego przez konkurencję.

Cena 3.900 PLN (Allegro).

Zobacz pełną galerię testowanego pojazdu.

INCA STREET to z pozoru duży i wolny skuter

Wygląd. Street 50 jak widać ma wygląd dużego, ciężkiego i wolnego skutera. W tym momencie odnoszę się tylko do wyglądu wizualnego. Na pierwszy rzut oka – Street 50 posiada wszystko co powinien skuter posiadać. Od przodu atakuje nas drapieżny, ale dostojny wygląd. Ładnie wbudowane dwa rzędy lamp – bardzo duże zaskoczenie, że w skuterze można mieć tak dobrze oświetloną drogę – duży plus za oświetlenie. Oczywiście można także mrugnąć “długimi” jak i włączyć awaryjne. W kierownicy są wbudowane kierunkowskazy – dobry pomysł podczas nocnej jazdy, widać, co miga. W przemyślany sposób zostały rozłożone zegary na desce, bez bajerów. Jak dla mnie to brakuje tylko obrotomierza i kontrolki ładowania akumulatora. Pod kierownicą mamy wbudowany schowek. Dużo w nim nie zmieścimy, ale zawsze coś. Ten mini bagażnik jest zamykany na kluczyk. Wadą wizualną są odstające rogi schowka. Skuter posiada praktyczny haczyk do powieszenia zakupów czy plecaka między nogami. Plusem jest wygodna i duża kanapa. Na takiej można podróżować we dwie osoby nie czując drogi w lędźwiach. Bagażnik pod siedziskiem – widzimy dużą kanapę – myślimy że będzie pojemny. Niestety, ale nie potrafiłem go zamknąć po włożeniu kasku typu jet – następny minus. Na pochwałę zasługuje fakt wyposażenia pojazdu zarówno w stopkę centralną, jak i boczną. Skuter uruchamiać możemy nie tylko za pomocą elektronicznego startera, ale też klasycznym, nożnym rozrusznikiem – uwierzcie, ale kopniak czasami się przydaje. Uroku dodają duże 13 calowe koła, które naprawdę oddają komfort jazdy po naszych miastach… Zresztą zobaczcie sami:

Wyposażenie. W tymże modelu zakupionym u dealera INCA standardowym wyposażeniem był zestaw kluczy. Nic więcej – nie dostałem nawet instrukcji obsługi – po telefonicznej interwencji czekam ponad tydzień na dosłanie jej pocztą przez dealera. Zaznaczam że skuter kupowałem dzięki informacjom na pewnym portalu aukcyjnym.

STREET wyposażony jest w skuteczny system hamowania

Hamulce. Nabijając 300 km i mając jedną poważną sytuację z awaryjnym hamowaniem – jestem pod wrażeniem tego układu. Naprawdę, ale wyciągnęła mnie z poważnych tarapatów podczas deszczu. Tak jak światła, hamulce zasługują na poważanie. Na przednim kole mamy tarczę, na tyle bęben.

Zawieszenie. Ze względu na swoją wagę i wzrost (125kg/189cm) szukałem skutera, który udźwignie taki ciężar. Szukałem, szukałem skutera który ma dwa amortyzatory z tyłu i przystępną cenę. Padło na ten model i się nie zawiodłem. Miałem obawy, że będą problemy, ale miło się zdziwiłem. Zdziwienie objawiło się tym, że wjeżdżając w dziurę, nie tarłem jak to się mówi tyłkiem po kole. Polecam ten model skutera wszystkim tym, którzy ważą ponad setkę – bez obaw możemy nim jeździć. Do zawieszenia i komfortu jazdy oprócz wygodnej kanapy i 13 calowych obręczy dołożę jeszcze ogumienie – fabrycznie napompowane do 1,6 bara. Jest to ciśnienie które jest trochę za małe dla setek (chodzi o wagę ciała). Zalecam – doładujcie opony do 2,25 bara, a zobaczycie różnicę. 2,25 bara rekomenduje również producent powyżej 97 kg.

INCA STREET posiada silnik 2T, głośny, ale mocny

Silnik. Naszą maszynkę napędza silnik dwusuwowy chłodzony powietrzem. Ma dobre przyśpieszenie – zobaczyć minę kierowcy samochodu po włączeniu się zielonego – bezcenne. Jak na silnik 2T – brzmi głośno. Spalanie:  na dystansie 300 km po mieście i na dotarciu to około 3,7l. Jak dla mnie nie jest to oszałamiająca ilość zużytego paliwa. Bez regulacji gaźnika trzeba się przygotować na to, że podczas jazdy i zatrzymaniu się np. na światłach – silnik gaśnie.

Podchodząc humorystycznie do tematu silnika spotkała mnie pewna przygoda. Mam połowę baku paliwa, wyjechałem spod domu do sklepu i po przejechaniu około 1,5 km nagle jednostka się zadławiła i zgasła. Nie mogłem odpalić ze startera jak i kopki. Czekało mnie pchanie skutera do domu. Po doprowadzeniu go zastanawiałem się, co może być nie tak. Sprawdziłem filtr paliwa – przedmuchałem, zamontowałem – nie odpala dalej. Sprawdziłem świecę. Siedzę, myślę, nie wiem co może być zepsute, nie wiem co się stało, że nie chce odpalić. Jak tak sobie siedziałem i zachodziłem w głowę, co może być nie tak, przechodził teściu. Pyta się co się stało – to mu opisuje problem. Teściu mówi “pokaż”, jako stary mechanik i kierowca po 5 sekundach mówi – brak odpowietrzenia w baku z paliwem – robi się podciśnienie i nie podaje paliwa. Mówię – taaaaa. Teść mówi – taaaa… zrób dziurki w korku, a problem się skończy i maszyna ci odpali. Przewierciłem w korku dwie dziurki i problem się skończył! Problem opisałem na Forum Skuterowo.com, Redakcja zainterweniowała u producenta i okazało się że pewna partia INCA STREET ma wadę korka od baku – brak odpowietrzenia. Usterka powinna być naprawiona na przeglądzie przedsprzedażnym. Miałem pecha – dealer u którego kupowałem nie naprawił tej usterki.

Jazda. Do komfortu jazdy nie można się doczepić. Dobrze wchodzi w zakręty. Skuter jest dynamiczny. Długa jazda nie sprawia bólu. Skuter prowadzi się bardzo dobrze.

Podsumowanie. Po przejechaniu tych 350 km muszę napisać że Street’ka jest mechanicznie sprawna, posiada świetne oświetlenie, niezłe hamulce. Fakt że posiada parę wizualnych niedociągnięć (np. schowek pod kierownicą i trochę wystająca podstawa lusterek poza obrys) jest godna polecenia osobom, które ważą ponad 100 kg ( ja), jak również na dalekie wypady z ukochaną poza miasto.

Dane techniczne INCA STREET:

Zewnętrzne wymiary (mm) 2020×690×1120
Rozstaw kół 1370
Minimalny prześwit 110
Całkowita masa 112
Maksymalna ładowność (kg) 150
Pojemność zbiornika paliwa: 6
Przednie koło 130/60-13-4PR
Tylne koło 130/60-13-4PR

Nowe ceny na topowe modele INCA w szczegółach:

Sprint Sport 50 – 1.877 PLN; dawniej 2.390 PLN
Street 50 – 2.577 PLN; dawniej 3.390 PLN
Spartan 50 – 2.997 PLN; dawniej 3.500 PLN
Wiki 50 – 2.997 PLN; dawniej 3.500 PLN

Więcej informacji na stronie producenta: www.inca.com.pl

INCA Wiki świetnie prezentuje się w mieście. Włoscy designerzy znów pokazali, że są najlepsi.

INCA Wiki, najmniejszy z całej trójki poszedł na ogień jako pierwszy. Szczerze mówiąc sam byłem najbardziej zauroczony jego designem. Elegancki, stylizowany na retro – skuter z nowoczesnymi detalami to świetne połączenie. Pojazd jest wyposażony w czterosuwową jednostkę o mocy 3.5 KM. Bez obaw, ten silnik przy niewielkiej masie (86 KG) daje dosyć niezłe rezultaty. Po jego rozgrzaniu bardzo szybko naszym oczom ukazuje się 45 km/h. To gwarantuje, że Wiki dobrze sprawdzi się w mieście. W przypadku tego skutera można zwrócić uwagę na więcej miejskich atrybutów. Jednym z nich są rozmiary. One sprawiają, że nawet przeciskając się między samochodami będziemy mieli pełną kontrolę nad maszyną. Ponadto bez problemu zaparkować będziemy mogli w najbardziej niedostępnych miejscach. Ma to jednak swoje wady. Kierowcy o większym wzroście, niż 180 cm będą mieli problemy z ulokowaniem nóg.
Warto też wspomnieć o lampie tylnej, oraz kierunkowskazach. Są wykonane przy użyciu nowoczesnej technologii LED. To wielka zaleta. Takie rozwiązanie pomaga zapomnieć o przepalających się żarówkach, ponadto jest bardzo energooszczędne, no i dodatkowo polepsza widoczność pojazdu w ruchu.
INCA Wiki, dla kogo? To chyba bardziej damski skuter. Elegancka kobieta na takim skuterze będzie jeszcze piękniejsza i z pewnością będzie na siebie zwracać uwagę. To również pojazd dla wszystkich tych, którzy potrzebują pojazdu ekonomicznego, cichego, a jednocześnie dynamicznego. Wiki niczego nie udaje. Wiki po prostu ma swój styl, który z pewnością będzie się wyróżniać na polskich drogach.

Lambros SE to skuter dla sympartyków sportowych emocji podczas codziennej jazdy.

Niemal całkowitym przeciwieństwem INCA Wiki jest Lambros SE. To skuter o bardzo sportowym zabarwieniu. Dwusuwowy silnik o mocy 4.2 KM, cyfrowa deska rozdzielcza z obrotomierzem, dwa tarczowe hamulce, sportowy układ wydechowy, lampy LED i agresywne malowanie dodatkowo podkreślają jego charakter. Uwagę przykuwa tzw. szafa. Wszystkie jej wskaźniki są w pełni zdigitalizowane, nawet obrotomierz sterowany jest przez układ elektroniczny. Wśród prędkościomierza, kontrolki oleju, zegarka, znajdziemy również wskaźnik informujący o poziomie naładowania akumulatora (!). To rozwiązanie jest bardzo przydatne, jednak rzadko spotykane, a szkoda.
Pierwsze kilometry Lambros’em SE to miłe zaskoczenie. Silnik jest dynamiczny, bardzo szybko przyśpiesza. Prezentowany, testowy egzemplarz osiąga prędkość 45 km/h w niecałe 5 sekund. Jest to zadowalający wynik jak na skuter z blokadą i kierowcą o wadze 105 Kg. Nawet przy mojej masie sportowe zawieszenie pracuje bardzo dobrze. Celowo wybraliśmy taką trasę, która w ujęciu polskich dróg jest bardzo reprezentatywna. Wszelkie nierówności i dziury były wybierane precyzyjnie. Dźwięk wydechu również okazał się pozytywnym zaskoczeniem, sprawia wrażenie jakbyśmy posiadali skuter o nieco większej pojemności. Podłoga Lambros’a SE daje nawet dużo miejsca,  a przednie owiewki na nogi gwarantują, że w chłodniejsze dni w nogi będzie dużo cieplej, przez co sama jazda będzie znaczniej komfortowa.

Komu warto polecić INCA Lambros SE? Wszystkim tym, którzy szukają sportowych emocji podczas jazdy do pracy, czy szkoły. Dynamiczna jednostka, elektroniczne przyrządy, oryginalny design podkreślają energiczny styl życia właściciela.

INCA Street oferuje dużo miejsca nie tylko dla kierowcy.

INCA Street. To połączenie dynamiki i komfortu. To świetna propozycja dla wszystkich tych, którzy narzekają na brak miejsca za kierownicą. Pochwała dla INCA za przedni schowek na drobiazgi i bardzo wygodną kanapę na której spokojnie mogą podróżować 2 osoby mojego wzrostu (185 cm). Na komfort jazdy w dużym stopniu wpływają też 2 (!) tylne amortyzatory. Nawet przemierzanie “leżącego policjanta” z prędkością 40 km/h nie jest bolesne. Tutaj najmocniej przepraszam producenta, ale naprawdę go nie zauważyłem. Gdy zacząłem hamować było już za późno. Innym, godnym pochwały rozwiązaniem są światła awaryjne. Często można ich używać np. jadąc w korku chcąc podziękować uprzejmym kierowcom samochodów. Podczas jazdy w miejskiej dżungli docenimy także osiągi Street’a. Silnik 2T o mocy 3.5 KM oferuje spory zapas mocy do wykorzystania w wielu nieprzewidzianych sytuacjach.

Kto powinien rozważyć zakup INCA Street? Każdy, któremu zależy na komfortowej podróży nieco większą maszyną z wcale nie mniejszą dynamiką. To dobre połączenie sportowych osiągów z pewną namiastką komfortu spotykaną w maxiskuterach.

Co łączy te wszystkie pojazdy? Dopracowanie. Wiele podobnych skuterów można spotkać na polskich asfaltach, jednak w przypadku produktów sygnowanych logo INCA można zauważyć lepszej jakości materiały (np. tapicerka, plastiki, design). Według relacji użytkowników w przypadku tej nowej na polskim rynku marki bez przeszkód osiągane są znaczne przebiegi. Co ważne, te pojazdy nadal są eksploatowane i zapewniają bezawaryjną pracę. Na dalsze relacje tych, którzy wybrali skutery INCA będziemy musieli jeszcze poczekać, życząc im wielu kilometrów nakręconej jazdy.

Zobacz galerię zdjęć przedstawiającą testowane pojazdy

Dlaczego zdecydowałem się na ten zakup? Już wyjaśniam. Pierwszym czynnikiem jest gwarancja – dwa lata, lub 8 000 km. Mało który dystrybutor taką oferuje. Inną kwestią jest cena – 3000 – 3500 PLN w sezonie to cena niewielka. Geneza założenia jest taka, że mi po prostu szkoda kupić coś lepszego do jazdy po Warszawie przez niemal cały sezon. Zadrapie się, zacznie rdzewieć, wygnę felgę… tak nie muszę się o to martwić. Stanie w połowie drogi? To zostawię go w rowie, odkręcę tylko tablice. Od września 2009 (od nowości) ani razu nie widział on myjni. Ostatnia zaleta to silnik – czterosuwowy. Z założenia mniej awaryjny, cichy, oszczędny, ekologiczny, no i nie wydala tyle spalin. To w sumie mój drugi tego typu klon. Wcześniej posiadałem identyczny, jednak innej marki. Zupełni no name. O dziwo, byłem nawet zadowolony…

Jakość wykonania jest dużo lepsza, niż np. w Kingway Coliber

Pierwszy kontakt z INCA Sprint:
Widać nieco lepsze wykonanie, niż w przypadku innych klonów. Lepszy, dużo lepszy “design” zegarów. Pokrycie kanapy również jest lepszej jakości. Plastiki… odrobinę lepiej spasowane, detale bardziej dopracowane. Porównując wygląd zewnętrzny do np. Kingway Coliber to różnica jest naprawdę znacząca. Do tego zauważyłem innego rodzaju gaźnik, obudowa silnika i… polski akumulator! Warto podkreślić również koła i opony. Są większe, ale niestety nisko profilowe.

Prowadzenie:
Nie czarujmy się. To mały skuter. Podczas eksploatacji natrafiamy na wiele momentów, gdzie czujemy się mało pewnie. W swoim życiu miałem już kilka skuterów i pod względem pewności prowadzenia ten wypada raczej słabo. Zwłaszcza w deszczu, czy broń boże zimą, na śliskiej nawierzchni. Przednie koło jest zdecydowanie za mało obciążone, przez co mamy wrażenie, że na zakrętach zaczyna ono uciekać. Hamowanie przodem w tej sytuacji zawsze jest najgorszym rozwiązaniem. Podczas długich wycieczek najzwyczajniej bolą nogi – jest mało miejsca na kolana. Siedzisko również nie należy do najwygodniejszych. Pewna część ciała po pewnym czasie daje o sobie znać.

Eksploatacja:
INCA Sprint jest wyposażona w silnik czterosuwowy. Wadą tego rozwiązania są osiągi, jednak odblokowany jest w stanie osiągnąć 75 km/h. Jak dla mnie wystarczy. Z zablokowanym CDI z górki v-max to 65. Jakie są natomiast zalety tego silnika? Spalanie – na jednym baku jeżdżę cały tydzień – 350 KM. Tygodniowy koszt eksploatacji to około 22 PLN. Taniej, niż komunikacją. Największym obciążeniem dla kieszeni są tak naprawdę przeglądy gwarancyjne. 200-300 PLN za sztukę. W okresie gwarancji zakładam, że kosztów napraw nie będziemy ew. ponosić.

Pierwsze kilometry:
Na dzień dobry otrzymałem skuter z rozregulowanym gaźnikiem. Z tego powodu miałem duże problemy z odpalaniem. Odpalać odpalał, jednak gdy tylko wyłączało się ssanie silnik zatrzymywał się, potem przez kilka minut nie dało się go uruchomić. Wolne obroty były po prostu dramatycznie niskie. Do tego często nie reagował na ruchy manetki gazu. Dodajesz gaz a on się dusi. Po pierwszym przeglądzie coś zrobili – przeszło mu. Kolejnym mankamentem było sprzęgło. Tarcze zostały wykonane z takiego materiału, że po prostu piszczały przy ruszaniu. Swoją drogą sporadycznie wydaje z siebie takie dźwięki do tej pory. Później wydarzyła się usterka, która unieruchomiła pojazd: zamarzła linka gazu. Ale to już raczej z mojej winy. Nikt nie zakładał, że jakiś maniak będzie nim jeździć przy temperaturze -10. Z drugiej strony nie powinno dochodzić do takiej sytuacji, że do przewodu linki dostaje się woda. Więcej o tym przypadku piszę tutaj: Skuter Zamarzł! Prócz tego, odpukać, nic poważniejszego się nie działo.

Podsumowanie:
Jeśli już decydujemy się na skuter chińskiej produkcji to warto wybrać markę Inca. Lepsze warunki gwarancji, lepsza jakość wykonania i spora sieć serwisowa. INCA Sprint to jest dobre rozwiązanie dla pragmatyków i szukających pojazdu ekonomicznego. Wsiadasz i jedziesz, zapominając jak wygląda stacja benzynowa.

Zobacz też inne publikacje na temat marki INCA.